Dünya, her şeyi "hemen şimdi" isteyenlerin sabırsız gürültüsüyle çalkalanırken; ayaklarımızın altında, toprağın derin sessizliğinde muazzam bir sabır sergileniyor fark ettiniz mi?
Bir çiçeğin açması için geçen süreyi bir takvim kaybı sanıyorsak, doğanın en büyük sessiz devrimini ıskalıyoruz demektir. Çiçekler için beklemek, boyun büküp fırtınanın geçmesi değil; aksine, gelecekteki sarsıntılara karşı bir zırh kuşanma merasimidir.
Çoğumuz sabretmeyi edilgen bir kabulleniş sanıyoruz. Oysa ki; bir çiçeğin köklerinde durum hiç de öyle teslimiyetçi değil. Çiçek, kışın o sert ayazını içindeki uyanış kilidini açacak bir anahtar gibi kullanıyor. Toprak altındaki mesai, baharın güneşine çıktığında kavrulup gitmemek için lifleri sıkılaştırma, özsuyu kıvama getirme ve rüzgârla nasıl esneyeceğinin provasını yapma süreci.
Burada doğanın bize söylediği kalıplaşmış "sabret ve kazan" tesellisinden daha derin bir gerçektir. Hazırlıksız gelen güzellik, ilk fırtınada dağılmaya mahkûmdur. Mevsimi şaşırıp erken açan çiçek cesur değil, sadece donanımsızdır. Gerçek dayanıklılık, hayatın kışını biriktirip onu bir iç omurgaya dönüştürebilme becerisidir.
İşte bu yüzden bahar geldiğinde gördüğümüz o renk cümbüşü, sadece görsel bir şölen değil; kışın ayazından sıyrılmış sarsılmaz bir uyanışın zafer madalyalarıdır. Çiçek, sabrın sonunda sadece açmış olmaz; sürecin içinden geçerek artık hiçbir rüzgârın yıkamayacağı kadar kendi olur.
Bazen her şeyin ters gittiğini ya da vaktin bir türlü gelmediğini hissettiğimizde bu sessiz inadı hatırlayalım. Beklemek durmak değil; aksine daha gür, daha sarsılmaz ve daha "kendimiz" olarak uyanmak için güç toplamaktır. Bahar geldiğinde o çiçeklerin bu kadar mağrur ve sağlam durması, sadece güneşin güzelliğinden değil, kışın o sert ayazını bir zırh gibi kuşanmalarındandır. En güzel renkler, derin ve sessiz sabrın içinden süzülerek gelir.
Öğretmen, Yazar