Hiç düşündünüz mü; en son ne zaman canınız istediği için sebepsizce koştunuz? Bir dondurmanın eridiğine yetişmeye çalışırken hayatın, tüm dertlerini unuttunuz? Günlük telaşların, yetişmelerin, yetişkin tarafımızın ardında, ruhunuzun en kuytu köşesinde, nefesini tutmuş bekleyen bir çocuk var. 23 Nisan, o çocuğun tozlu raflardan inip, elindeki renkli balonlarıyla hayatımıza daldığı cıvıltılı gündür.
Sabahın ilk ışıklarıyla sokağa yayılan bayram sesleri, sadece tören alanlarını değil, kalbimizin de paslanmış kapılarını titretir. Ütülü gömleklerimizin içinde hala bayram sabahına yeni ayakkabılarıyla uyanan heyecanlı çocuk olduğumuzu hatırlarız.23 Nisan; yetişkinliğin de gri ve sisli koridorlarına pat diye açılan, ucu papatya tarlalarına çıkan rengarenk bir penceredir.
Bugün sokakta elinde dev bir pamuk şekerle, ağzı yüzü yapış yapış olmasına aldırmadan kahkaha atan birini görürseniz, onu yargılamayın; sadece özüne dönmüştür. Parkta çocuğuyla beraber kaydırağın tepesinde sırasını bekleyen babaya, sanki dünyanın en önemli iş toplantısındaymışçasına ciddiyetle kumdan kale yapan anneye; sadece sevgiyle gülümseyin. Çünkü bugün; dizleri yara içinde kalsa da canı yanmayan, dünyayı bir uçurtmanın kuyruğuna sığdırabilen cesur ruhların, yani Hepimizin Günü!
Ulu Önder; Atatürk bu eşsiz bayramı çocuklara armağan ederken, aslında biz büyüklere de her yıl tazelenen bir reçete bırakmıştır: “Neşeyi ve umudu asla kaybetmeyin.” Çocukluk bir yaş dilimi dönemi değil, dünyanın kirlenmemişliğine inanma biçimidir. Bugün o ağır sorumluluk zincirlerini bir kenara bırakın. Bir çocuğun gözündeki parıltıya eşlik edin, gökyüzüne bakıp hayaller kurun ve ruhunuzun özgürce oyun oynamasına izin verin.
23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımız kutlu olsun; içindeki çocuğun kalbine sımsıkı tutunanlara umutla, sevinç doldursun.
SEVGİLER.
Öğretmen, Yazar